Nu hoorde ik afgelopen week van een aankomend bruidspaar dat de ze term “trouwseizoen” wel grappig vonden. Ze hadden het nog niet eerder gehoord. Dus voor degene die het niet weten, veel mensen trouwen rond dezelfde tijd van het jaar, namelijk in het voorjaar. Die tijd noemen we dus vaak het “trouwseizoen”. Zo van april tot juni is dus het hoogseizoen voor bruidsfotografen. En zo is het ook bij ons. De komende paar maanden worden ontzettend druk, maar ook ontzettend leuk. We mogen ook dit jaar weer gaan fotograferen bij heel veel leuke bruiloften. Er staan weer aardig wat kastelen, kerkgebouwen en kathedralen op het programma. We gaan ook bruiloften van verschillende culturen fotograferen. Er zit aardig wat variatie in ons programma dit jaar. En dat zijn alleen nog maar de bruiloften die al geboekt zijn. Gelukkig hebben we nog genoeg plaats om nog meer fantastische bruilften te gaan fotograferen. Ik ben benieuwd wat er dit jaar nog allemaal meer op ons af gaat komen!

Ik heb mezelf in elk geval voorgenomen om dit jaar nog mooiere foto’s te gaan maken zodat we weer veel klanten blij kunnen maken, en hopelijk ook weer wat prijzen kunnen gaan winnen met onze foto’s.

De bruiloft van Peter en Marijn was voor mij een thuiswedstrijd. Ik vind het altijd leuk om een bruiloft in Eindhoven te mogen fotograferen. En deze bruiloft was wat dat betreft helemaal bijzonder. De hele dag speelde zich af in het centrum van Eindhoven, met alle locaties binnen een straal van ongeveer 1 kilometer. De dag begon met de trouwceremonie in het stadhuis van Eindhoven. De receptie was daarna in restaurant KB23, op loopafstand van het stadhuis. Daarna gingen we er even met de fiets (!) op uit om een korte fotoshoot te doen in het gebied rond de Kleine en Grote Berg. Voor de niet-ingewijden, dat zijn twee mooie straatjes in hartje Eindhoven. Na de fotoshoot was het dinner. Het dinner was het meest bijzondere deel van de dag omdat het een soort dinner was dat voor bruiloften niet bepaald traditioneel is. Alle gasten gingen meer naar Aangenaam Culinair waar kok Patrick Janssen tijdens een kookworkshop iedereen de handen uit de mouwen liet steken om samen het dinner klaar te maken. Dat was echt heel leuk om te zien, en om te fotograferen.

Laten we eerste even naar de specs kijken van deze twee camera’s voordat ik in detail in ga op de veranderingen die voor mij het meeste belangrijk zijn.

Mijn eerste punt van commentaar op de Canon 5D Mark II was de autofocus bij weinig licht. Zodra het wat donker werd kreeg ik het vaak echt niet meer voor elkaar om de autofocus fatsoenlijk te laten werken. Het duurde of heel lang tot de lens gefocussed was, of ik kreeg helemaal geen focus. Om die reden had ik een Eg-S focusscherm in mijn 5D Mark II, om me te helpen om met de hand te focussen. Inderdaad, als het wat donker werd moest ik met de hand focussen.

Ik was niet de enige die commentaar had op het focus systeem van de 5D Mark 2, daarom heeft Canon de 5D Mark 3 op dit gebied flink aangepakt. De 5D Mark III heeft maar liefst 61 focus punten. Op zich heb je daar niet zo veel aan als ze van hetzelfde type zouden zijn als die van de 5D en de 5D Mark II. Maar, 41 van de 61 focus punten zijn van het kruis type en, als je een f/2.8 of snellere lens gebruikt, dan zijn er nog eens 5 focus punten van het dubbele kruis type. Wat betekent dit nu? Zonder in te gaan op technische details betekent dit vooral dat de camera in heel veel meer verschillende situaties kan focussen. Verder is het autofocus systeem nu gevoelig tot -2 EV in plaats van -0,5 EV bij de 5D Mark II. Dit betekent dat het autofocus systeem bij anderhalve stop minder licht kan werken dan voorheen. Deze twee verbeteringen samen zorgen er voor dat de 5D Mark III een stuk beter zou moeten werken als er weinig licht is.

Een volgend punt waar ik minder blij mee was in de 5D Mark 2 was de manier waarop de Auto ISO werkt. Auto ISO is echt ontzettend handig als je foto’s maakt op plaatsen waar het licht heel snel verandert. Als ik bijvoorbeeld foto’s maak van een bruidspaar dat van binnen naar buiten loopt, dan heb ik eigenlijk geen tijd om de ISO met de hand aan te passen. Auto ISO zorgt er dan voor dat je een ding minder hebt waar je aan hoeft te denken, op het moment dat je bezig zou moeten zijn met het nadenken over de compositie van de foto. Mijn probleem met de Auto ISO op de 5D Mark II is de minimum sluitertijd die gebruikt wordt voordat de camera overschakelt naar een hogere ISO waarde. De firmware van de 5D Mark II gebruikt hier de “1 gedeeld door de lens brandpuntafstand” formule voor. Dit betekent dat als ik bijvoorbeeld een 24mm lens op mijn camera heb zitten, dat de camera automatisch overschakeld naar de volgende ISO waarde als de sluitertijd lager zou worden dan 1/24 van een seconde. Voor mij is dit gewoon niet acceptabel. Ik fotografeer mensen, en mensen bewegen. Je kunt geen foto’s van bewegende mensen bij 1/25. Dan krijg je “wazige” foto’s. Ik gebruik meestal 1/100 van een seconden als mijn minmale sluitertijd. Met de Canon 5D Mark II kan ik de Auto ISO dus niet fatsoenlijk gebruiken.

Bij de Canon 5D Mark III heeft Canon een iets moois toegevoegd. Iets wat Nikon al jaren doet. Je kunt nu namelijk een minimum sluitertijd instellen waar de camera overschakeld naar een hogere ISO waarde. Dit was precies wat ik nodig had. Ik kan de camera nu vertellen dat er bij 1/100 (of welke sluitertijd dan ook) overschakeld moet worden naar een hogere ISO waarde. Een andere mooie verbetering is dat je nu zelf in kunt stellen binnen welk ISO bereik je de Auto ISO wil laten werken. De Auto ISO van de 5D Mark II was alleen beschikbaar tussen ISO 100 en ISO 3200. Dat was veel te beperkt. Bij de Canon 5D Mark III kun je de firmware zelf vertellen binnen welk bereik je de Auto ISO wil laten werken. Als ik wil dat de Auto ISO dus werkt binnen het bereik van ISO 50 tot en met ISO 25600 dan kan dat gewoon. Bij de 5D Mark III is Auto ISO eindelijk goed bruikbaar geworden.

Een ander punt waar ik niet zo blij mee was bij de Canon 5D Mark II is eigenlijk een combinatie van twee dingen. Ten eerste vind ik de lichtmeting van de camera in sommige situaties niet zo goed werken. Vooral als er ook maar een beetje tegenlicht is dan stelt de camera een te hoge sluitertijd in. Het gevolg is dan dat de foto te donker is. Op zich is dit niet zo’n ramp. Als dit effect goed voorspelbaar is dan kun je hiervoor compenseren met de belichtingscompensatie. En dan komen we meteen bij mijn tweede punt. Op de 5D Mark II kun je maar maximaal 2 stops belichtingscompensatie toepassen. Meestal is dit ruim voldoende, maar vooral bij die situaties met tegenlicht heb ik soms nog wel eens 3 of 4 stops belichtingscompensatie nodig. Een oplossing is dan natuurlijk om over te schakelen naar de handmatige mode en het diafragma en de sluitertijd met de hand instellen. Dat is allemaal heel goed mogelijk als je tijd genoeg hebt, maar dat heb ik meestal niet. Als ik een mooi moment zie dan wil ik meteen de foto kunnen maken voordat het te laat is. Overschakelen van Av, wat ik meestal gebruik, naar M is dan geen optie.

Als we dan weer naar de 5D Mark III kijken dan zien we opnieuw dat Canon de camera op beide punten verbeterd heeft. Op de eerste plaats heeft de Canon 5D Mark III nu een beter systeem voor de belichtingsmeting. De 5D Mark III heeft hetzelfde systeem als de Canon 7D, een systeem waar veel mensen erg enthousiast over zijn. De reviewer van The Digital Picture noemde het, eind 2009, bijvoorbeeld het beste systeem waar hij ooit mee gewerkt heeft. Ik heb zelf geen ervaring met de 7D, maar ik hoop dat dit systeem verbetering zal brengen in mijn tegenlicht situaties. Voor het geval dat de belichtingsmeter nog steeds een sluitertijd instelt die voor mij niet gewenst is, heeft Canon nog een andere verbetering doorgevoerd in de Canon 5D Mark III. Er is nu de mogelijkheid om tot 5 stops belichtingscompensatie toe te passen. Wat mij betreft ook weer een hele belangrijke wijziging.

Een laatste punt waar ik wel wat verbetering in wilde zien, is iets wat eigenlijk gezien werd als een van de sterke punten van de 5D Mark II. Namelijk de beeld kwaliteit bij hogere ISO waarden. Toen de 5D Mark II uitkwam, eind 2008, waren de prestaties op dit gebied ongeveer gelijk met die van de “marktleider” op dat moment, de Nikon D3. Maar bij de introductie van de Nikon D3s in oktober 2009 is de lat een stuk hoger gelegd. De Nikon D3s is ongeveer 2 stops beter dan de Canon 5D Mark II bij hogere ISO waarden. Dit betekent dat de beeldkwaliteit van de Canon 5D Mark II bij ISO 3200 ongeveer gelijk is aan de beeldkwaliteit van de Nikon D3s bij ISO 12800. Dat is een behoorlijk verschil in prestaties! Nu weet ik dat er veel ethousiaste Canon fotografen zijn die deze claim enigszins sceptisch bekijken. Er zijn veel excuses die Canon gebruikers naar voren brengen om maar niet te hoeven geloven dat hun camera in het donker een stuk minder presteert dan Nikon’s vlagschip. Maar, als Canon gebruiker, kan ik zeggen dat als je volkomen subjectief naar de foto’s kijkt die gemaakt zijn bij hogere ISO waarden met een Nikon D3s, en deze vergelijkt met foto’s gemaakt met de Canon 5D Mark II, dan kan er toch echt geen twijfel bestaan. De ruis op foto’s bij ISO 10000, gamaakt met de D3s, is gewoon een stuk minder dan de ruis in ISO 3200 foto’s gemaakt met de 5D Mark II.

Ik moet zeggen dat ik redelijk lage verwachtingen had over de beeldkwaliteit van de 5D Mark III bij hogere ISO waarden. Ik begon serieus te denken dat de ontwikkelafdeling van Canon een achterstand had op dit gebied die ze niet meer in zouden halen. Maar, dat lijkt nu zeker niet het geval te zijn. De foto’s die ik gezien heb van de 5D Mark III bij ISO 12800 en ISO 25600 zijn echt fenominaal. Dpreview heeft een aantal test foto’s gemaakt bij alle ISO waarden van de 5D Mark III en zij waren zeer te spreken over het gebrek aan ruis in de foto’s bij hogere ISO waarden. Jeff Ascough, een van de Canon ambasadeurs, vertelt op zijn blog dat de 5D Mark III naar zijn mening minstens 2 stops beter is bij hogere ISO waarden dan de Canon 1D Mark IV. Hij verteld er bij dat dit een zeer conservatieve schatting is. Het lijkt er dus op dat Canon mij op dit gebied niet teleurgesteld heeft, en de achterstand met Nikon volledig heeft ingehaald.

Naast de verbeteringen die wat mij betreft nodig waren, heeft Canon ook nog een hele hoop andere dingen verbeterd aan de Canon 5D Mark II. De Mark III kan nu bijvoorbeeld 950 foto’s maken met dezelfde batterij waar de Mark II maar 850 foto’s mee kon maken. Geen radicale verbetering, en ook niet iets wat voor mij heel belangrijk was, maar toch wel weer mooi meegenomen. Verder heeft de camera nu een virtuele horizon, die je met de druk op een knop tevoorschijn kan toveren in de optische zoeker. Een mooie feature voor onder andere architectuur en landschap fotografen.

Een laatste verbetering die ik nog wel even wil vermelden is de toevoeging van een dubbele geheugenkaartschrijver. De 5D Mark III heeft nu, naast het CF kaartslot, ook een slot voor SD kaartjes. De kaartslots zijn flexibel te configureren. Zo kun je de 5D Mark III bijvoorbeeld zo instellen dat er RAW files geschreven worden naar de CF kaart, en een iets kleiner formaat jpeg files naar de SD kaart als backup. Dat is altijd mooi meegenomen als bruidsfotograaf. Ik ben namelijk niet in de gelegenheid om bijvoorbeeld de foto’s van een trouwceremonie nog een keer over te doen als blijkt dat mijn geheugenkaartje problemen had. Nu is dit niet iets waar ik ooit last van had. Ik heb in de afgelopen paar jaar 1 keer 1 corrupte foto gehad op een CF kaart. Maar, een extra backup, voor het geval dat, is nooit verkeerd.

Zoals ik al in het begin van dit artikel vertelde, ik vind de Canon 5D Mark II een hele goede camera. Maar de camera heeft wel een paar tekortkomingen. Nu moet ik naar mijn eigen verbazing zeggen dat Canon al mijn puntjes van kritiek opgelost lijkt te hebben. Canon heeft voor de verandering eens heel erg goed geluisterd naar haar gebruikers.

De prijs van de 5D Mark III is 1000 euro hoger dan de prijs van de Canon 5D Mark II bij de introductie van de camera. Dat is een behoorlijk verschil. Een verhoging van 40%. Maar wat mij betreft is de Canon 5D Mark III die prijsverhoging zeker waard.

Het is moeilijk om te geloven, maar ik denk dat ik eind maart mijn perfecte camera in handen ga hebben. Nu is het op dit moment nog maar de vraag of Canon de 5D Mark III op tijd kan gaan leveren. Ze hebben de laatste tijd nog al wat problemen met de levertijden van hun duurdere camera’s en lenzen. Het is in elk geval wel duidelijk dat het aantal camera’s dat direct beschikbaar is erg klein gaat worden. Als je nu dus nog geen 5D Mark III besteld hebt dan is de kans erg klein dat je in de komende paar maanden foto’s kunt gaan maken met de nieuwe 5D. Ik ben in elk geval op 2 maart ‘s morgens direct bij een van de grotere camerazaken naar binnen gestapt om een aanbetaling te doen op een 5D Mark III. Ik was de eerste die de camera bestelde. Maar dat is vaak de enige manier om er zeker van te zijn dan je de camera zo snel mogelijk in handen hebt. Ik heb er goede hoop op dat ik de bruiloften in het voorjaarsseizoen kan gaan fotograferen met de Canon 5D Mark III.

Ik vind het zelf heel interessant om een vergelijking te zien van de specificaties van deze twee camera’s waar veel mensen al een hele tijd op zitten te wachten. Ik weet dat het alleen maar getallen en feiten zijn, die niet het hele verhaal vertellen, maar op dit moment is dat alles wat we hebben. Ik heb nog geen echte vergelijking kunnen doen van de camera’s omdat ze simpel weg nog niet te koop zijn.

Photos afkomstig van Canon en Nikon

Voordat we gaan kijken naar de specificaties van de nieuwste modellen wil ik nog even terugkijken naar de verschillen tussen de voorgangers van deze twee camera’s, de Canon 5D Mark II en de Nikon D700. Dit is interessant omdat het er op lijkt dat Canon en Nikon heel goed geluisterd hebben naar de klachten en complimenten over hun producten voordat ze begonnen met de ontwikkeling van de nieuwste modellen.

Laten we even beginnen bij de Nikon D700. Vergeleken met de 5D Mark 2 heeft de D700 niet zo veel megapixels. De Canon heeft 21 megapixels en de Nikon 12 megapixels. Dit is een van de meest gehoorde klachten over deze camera. Het is meteen ook een van de weinige klachten die je kunt verzinnen over deze camera. De sensor in de D700 is dezelfde sensor als in de Nikon D3, wat het topmodel van Nikon was toen de D700 uit kwam. Maar, toen de Nikon D3 uitkwam was er al direct commentaar dat de sensor maar 12 megapixels was. De Nikon D700 heeft een heel erg goed Autofocus (AF) systeem. De AF was ook exact hetzelfde als in de Nikon D3. Daarnaast heeft de D700 ook nog eens hele goede prestaties bij hogere ISO waarden. Zelfs vandaag de dag, bijna vier jaar na de introductie van deze camera, kunnen de prestaties bij hogere ISO waarden nog steeds gezien worden als heel erg goed.

De Canon 5D Mark II is heel goed vergelijkbaar met de D700 als het op de prestaties bij hogere ISO waarden aankomt. Bij verschillende testen komt soms de Nikon en soms de Canon naar voren als degene die het beste presteert. De prestaties op dat gebied zijn dus zeer vergelijkbaar. De prestaties op het gebied van AF is iets waar de Canon 5D Mark II heel veel commentaar op gekregen heeft van heel veel mensen. De camera had hetzelfde AF systeem als zijn voorganger, de Canon 5D. Dit AF systeem werd al aangemerkt als onvoldoende toen de originele Canon 5D uitkwam. We hebben het al even over de sensor resolutie gehad. De Canon 5D Mark II heeft veel megapixels, 21.1 MP of precies te zijn. Dit kenmerk heeft er voor gezorgd dat veel mensen deze camera gekocht hebben. Ik ga niet in detail over de video karakteristieken van deze twee camera’s, omdat dit voor mijzelf niet interessant is. Maar ik wil wel even zeggen dat de Canon 5D Mark II op dit gebied beter is dan de D700.

Dus, om even een kleine samenvatting te geven van de Canon 5D Mark II versus Nikon D700 vergelijken. De pluspunten van de 5D Mark II zijn het grote aantal megapixels en de hele goede prestaties bij hoge ISO waarden. De grootste klacht was de armoedige prestaties op het gebied van Autofocus. De pluspunten van de D700 zijn het hele goed Autofocus systeem en de hele goede prestaties bij hogere ISO waarden. De grootste klacht die gehoord was, was de lage sensor resolutie. Met deze achtergrond informatie in gedachten kijken we nu even naar de specificaties van de nieuwste modellen.

Wat mij het meeste opvalt in deze vergelijking is de sensor resolutie van de Nikon D800. Nikon heeft het grootste punt van kritiek over de D700 goed aagepakt. Sterker nog, de sensor resolutie is nu zelfs het meest prominente kenmerk van de D800. In positieve zin. De 36 megapixels van de nieuwe Nikon is een toename van 200% ten opzichtte van het vorige model. Nikon laat Canon ver achter zich. Daar lijkt het in elk geval op… maar de echte vraag is “hebben we echt zo veel megapixels nodig” of zelfs “willen we wel zoveel megapixels”. Wat mij betreft is het antwoord op deze vraag “nee”. Ik gebruik op dit moment de Canon 5D Mark II en ik vind dat 21 megapixels al te veel is. Ik heb liever de 13 megapixels van de originele Canon 5D. Voor mij is 12 of 13 megapixels genoeg. Ik vind het niet leuk dat ik steeds maar meer en grotere geheugenkaartjes moet kopen. Of dat ik steeds vaker mijn CF kaart moet verwisselen omdat deze vol is. Maar, dat is natuurlijk maar mijn mening. Anderen, bijvoorbeeld landschaps- of architectuurfotografen, zijn heel blij met de 36 megapixels van de D800. Een recent gehouden online peiling zien dat ongeveer 41% van de mensen tevreden is met de keuze van Nikon om een 36 megapixel sensor in de D800 te plaatsen. De andere 59% zou liever de 16 MP sensor van de Nikon D4 in de Nikon D800 gezien hebben.

Het volgende kernmerk wat er voor mij het meeste uitspringt is het Autofocus systeem van de Canon. Net zoals Nikon heeft Canon ook hun best gedaan om de Achilleshiel van de Canon 5D Mark II (en de originele 5D) te repareren. En het lijkt er op dat ze daarin geslaagd zijn. Canon heeft het Autofocus systeem van hun top model genomen en dit in de 5D Mark 3 body geplaatst. Dit lijkt wellicht iets normaals te zijn voor Nikon gebruikers, omdat Nikon dit al een tijdje doet. Maar, dit is redelijk uniek voor Canon. De laatste keer dat een niet-topmodel van Canon het zelfde AF systeem had als het topmodel, was nog voor het digitale tijdperk, met de Canon EOS-3 camera. Complimenten dus aan Canon. Ze hebben de meest gehoorde klacht over de 5D Mark II op de best mogelijke manier opgelost. Ik heb goede hoop dat de 5D Mark III nu eindelijk kan autofocussen in de donkere situaties waar ik voorheen altijd met de hand moest gaan focussen (of de foto gewoon helemaal missen).

Het kenmerk dat ik zelf het meest belangrijke vind is de prestaties bij hogere ISO waarden. Ik maak heel veel foto’s binnenshuis, en we hebben hier natuurlijk flink wat donkere en bewolkte dagen. Ik wil dus ISO waarden van 6400 en hoger kunnen gebruiken zonder me zorgen te maken over al te veel ruis. Ik moet zeggen dat mijn 5D Mark II op dit gebied eigenlijk niet goed genoeg is. Dus, zijn de 5D Mark III en de D800 beter op dit gebied? Dat is moeilijk te zeggen als we alleen maar naar de specificaties kijken. Testen door door echte gebruikers in echte situaties zullen moeten laten zien hoe deze camera’s op dit gebied presteren vergeleken met elkaar en hun voorgangers. Maar, we hebben wel een paar aanwijzingen als we naar de specificaties kijken. Laten we eerste even naar de D800 kijken. Het maximale ISO bereik is 25.600. Dat is hetzelfde als zijn voorganger de D700. Daaruit zou je de conclusie kunnen trekken dat de prestaties bij hogere ISO waarden ongeveer gelijk is aan die van de Nikon D700. Deze conclusie wordt ook bevestigd door een uit spraak van een vertegenwoordiger van Nikon Frankrijk in een interview dat onlangs werd gehouden. Deze vertegenwoordiger zei dat de D800 gelijkwaardigen prestaties had als de D700 over het gehele ISO bereik. Als we kijken naar de Canon 5D Mark II dan zien we dat deze camera een ISO bereik heeft dat doorloopt tot 102,400. Dat is 2 stops hoger dan zijn voorganger, en de Nikon D800. Dit zou betekenen dat de prestaties wellicht ook 2 stops beter zijn. In een artikel op zijn blog verteld Canon Ambasadeur Jeff Ascough dat naar zijn mening de prestaties bij hogere ISO waarden zo’n 2 stops beter zijn dan de Canon 1D Mark IV. Dat zou betekenen dat de prestaties, vergeleken met de Canon 5D Mark II, meer dan 2 stops beter zijn. Op de webiste van dpreview staan een een aantal test foto’s die gemaakt zijn met een pre-productie model van de 5D Mark III. Als ik, met mijn ervaring met de 5D Mark II, naar deze test foto’s kijk dan lijkt het er op dat de verbetering misschien wel 3 stops is ten opzichtte van de Canon 5D Mark II. Dat zou echt fenomenaal zijn. Als dat het geval is dan zijn de prestaties bij hogere ISO waarden zelfs beter dan die van de Nikon D3s, die tot op heden met kop en schouders boven de competitie uitstak.

Een ander interessant verschil in de specificaties is de continue opnamesnelheid. De Nikon D700 had een opnamesnelheid van 5 opnames per second (FPS), en zelfs 8 FPS mijn de Batterijgreep op de camera. Ik heb wel eens gelezen over iemand die aangaf dat dit kenmerk de hoofdreden was om de Nikon D700 te gebruiken boven de Canon 5D Mark II. De 5D Mark II had een opnamesnelheid van maar 3,9 FPS. Het is nu dus interessant om te zien dat de D800 een lagere snelheid van 4 FPS heeft, terwijl Canon hun snelheid flink verhoogd hebben tot 6 FPS. Voor mij persoonlijk zijn deze waarden niet zo erg belangrijk omdat ik mijn camera’s bijna altijd in “single shot” mode gebruik. Maar voor sommige mensen is dit wel degelijk erg belangrijk, en Canon heeft nu dus de beste cijfers op dit gebied. Hoewel de voorsprong verdwijnt wanneer de D800 verzien wordt van zijn Batterijgreep, omdat de D800 dan in staat is om ook 6 beelden per seconde te schieten.

Het laatste kenmerk waar ik het nog even over wil hebben zijn de twee geheugenkaartlezers. Dit is een nieuwe functie voor zowel de Nikon als de Canon camera. We hebben van Nikon al eerder niet-professionele camera’s gezien het twee geheugenkaartlezers, maar bij Canon hebben we dit nog niet eerder gezien. Ik ben blij met deze nieuwe feature. Maar, net zoals vele anderen had ik liever twee CF kaartlezers gezien. Hoewel, ik me kan voorstellen dat de afmetingen van deze camera’s te klein zijn om er op een mooie manier twee CF kaartlezers in te bouwen. Een CF kaartlezer en een SD kaartlezer is een mooi compromis.

Dus, kunnen we tevreden zijn met deze twee nieuwe camera’s? Ik denk het wel. Ze zijn verschillend genoeg om ons een mooie keuze te geven. Maar ze hebben beiden genoeg van dezelfde belangrijke functies om ze te kunnen zien als erg waardige opvolgers van de camera’s die ze vervangen.

[Update 2-mar-2012: prestaties bij hogere ISO waarden van de 5D Mark III ge-update]

Om even terug te komen op de verpakking. Ik vind de film The Sound of Music heel leuk. In die film zit een liedje waarin gezongen wordt over “brown paper packages, tied up with strings”. Nou, die “packages” zien er dus zo uit.